Zalig zijn de beleidsmakers

Column: Magazine goeie zaken


Juli 2010


Foto: Charles Stroek



Het is leuk werk om beleid te schrijven. Leuk om een visie weer te geven voor de komende drie tot vijf jaar met kansen en bedreigingen, globaal doelen te stellen en er een flinke portie creativiteit op los te laten hoe deze doelen te realiseren. Maar het aller-leukst, althans voor de beleidsmakers , is dat zij niet rechtstreeks op de gebleken juistheid en de niet behaalde resultaten van het beleid kunnen worden afgerekend. Immers zij kunnen altijd als verweer aanvoeren dat bijvoorbeeld onvoorziene externe en interne invloeden of de te lange planningsperiode hier het negatieve gevolg van zijn geweest. Maar dan, o jee die arme functionarissen die het beleid moeten uitvoeren. Zij worden wel op basis van het te voeren beleid afgerekend op vooraf vastgestelde targets, in kwantitatieve en/of kwalitatieve zin. Althans zo gaat het in het bedrijfsleven maar helaas nog niet bij overheidsfunctionarissen, dus ook niet in Eindhoven.

Niet alleen het Coalitieakkoord Eindhoven 2010-2014 is een voorbeeld van het voorgaande maar ook het Beleidskader Integrale Veiligheid 2010-2013. Het eerste leest en ziet eruit als een verkoopbrochure en het tweede komt angstvallig in de richting van zelfgenoegzaamheid ondanks dat we weer de onveiligste stad van Nederland zijn geworden. We moeten in de komende jaren dus maar gaan zien of het gekozen beleid vruchten zal afwerpen. Mocht dit niet zo zijn dan zullen de beleidsmakers er wel weer ongeschonden vanaf komen en hun werk gewoon kunnen voortzetten. Dit geldt zowel voor politici als voor overheidsfunctionarissen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in Eindhoven steeds minder mensen naar de stembus gaan, ze hebben geen vertrouwen meer in de lokale politiek en de gemeente.

De beleidsmakers verwarren ook vaak communicatie met de inwoners van Eindhoven met informatie aan die inwoners. En als het dan wel communicatie is, dan zijn het vaak gesprekken met burgers en het bedrijfsleven achteraf, nadat beleid of een plan al is vastgesteld. Een goed voorbeeld hiervan is de gekozen oplossing voor het probleem met hangjongeren in Blixembosch. Maar zelfs de huidige gemeenteraad werd al enkele malen met deze communicatie achteraf geconfronteerd. Het Eindhovens Dagblad heeft enige tijd geleden hierover gepubliceerd naar aanleiding van raadsvragen. Die slechte communicatie is onbegrijpelijk omdat de gemeente meer communicatiemedewerkers in dienst heeft dan er functionarissen op de afdeling Economische Zaken werkzaam zijn! U zult als ondernemer zeggen: “Hoe is het mogelijk dat - met name in deze tijd - zo’n belangrijke afdeling zo weinig medewerkers heeft”. Ach, zalig zijn de beleidsmakers.

Charles Stroek