Rekers

Column Eindhovens Dagblad van Jos Kessels 21 augustus 2007

 
Mijn aangeboren zwak voor ridders van verloren zaken leidde me naar het Eindhovense gemeenteraadslid Rudy Reker.

Als ongeveer de laatste der Fortuynisten verzet hij zich tegen het opheffen van de LPF. U zult zeggen: bestond die dan nog?

Ja, nog even.

Ongeveer een buurtkroeg vol LPF-ers had vorige week met de TomTom Poeldijk weten te vinden en besloot dat de geest van Fortuyn terug de fles in kon.

Niet dat de LPF-ers tevreden zijn met de toestand van ons land.

Integendeel: er is nog minstens zoveel mis als toen hun leider met de hondjes op schoot zat.

Alleen kon het restje LPF-ers geen navigatiesysteem meer bedenken, dat hun als collectief uit Poeldijk zou doen terugkeren.

Rudy Reker wil zich daar echter niet bij neerleggen.

Hij gelooft nog steeds in de partij.

Wie, zoals Rudy, ooit tweedehandsspullen leverde aan Afrika, moet wel over een bijna benijdenswaardig optimisme beschikken.

Zal wel in de familie zitten.

Rudy's broer Jan Reker was voorzitter van de Nederlandse voetbalcoaches.

Met al die ruziënde voetbalpausen om je heen moet ook Jan in iets hogers geloven.

Nu is Jan nog een stap verder gegaan en directeur geworden bij PSV, een baan die van nature toch ook het nodige optimisme vraagt.

Maar goed, net als Jan in PSV gelooft Rudy nog steeds heilig in Fortuyns gedachtengoed, een woord dat je trouwens nog maar zelden hoort.

Niet in verband met Fortuyn en ook niet in verband met iets of iemand anders. Misschien wordt er in z'n algemeenheid wel minder gedacht.

Begaan met het lot van beide broers wendde ik me tot Antonius van Padua, de patroonheilige van verloren zaken.

Voor Rudy zag Antonius het somber in, maar voor Jan was er een sprankje hoop.

Als de Heer de deur sluit, opent hij een raampje, luidt het gezegde.

In dat raampje paste de LPF niet meer, maar er kon nog net een voetbal doorheen.

http://www.eindhovensdagblad.nl/columns/article1776228.ece?startshow=null&startSlide=null 

Eindhovens Dagblad

21 augustus 2007