'Raadslid Reker raasde door een porseleinkast'
Wij doen wat we zeggen ...
Lijst Pim Fortuyn pakt de bureaucratie hard aan ...
Eindhovens Dagblad 15 april 2011
‘Raadslid Reker raasde door een porseleinkast’. Een analyse van een journalist van het ED, die mij twee dagen daarvoor had gebeld. Ook in dit sensationeel artikel is inhoudelijk het nodige op aan te merken, terwijl ik deze journalist toen hij mij belde precies heb verteld hoe het wél in elkaar zit. Maar ja, de waarheid is klaarblijkelijk niet interessant genoeg en zorgt niet voor meer verkopen.
De voorgeschiedenis
Volgens het ter zake doende politierapport is in juli 2009 een jonge moeder door haar Marokkaanse buurvrouw in elkaar geslagen en zwaar mishandeld. Tot aan de dag van vandaag (april 2011) is deze mishandeling door niemand ter discussie gesteld. Dus in 2009 al tijd voor professionals zoals buurtbemiddeling. Maar buurtbemiddeling leverde geen enkel resultaat op. De advocaat van dit slachtoffer alsmede het Woonbedrijf en de Gemeente Eindhoven, waren de mening toegedaan dat verhuizen van het slachtoffer nog de enige optie kon zijn.
Dat moet dan toch snel geregeld kunnen worden, hoor ik u denken. Nee dus. Het Woonbedrijf en de Eindhovense burgemeester verschuilde zicht- op vragen van dit raadslid telkens weer achter privacy gevoelige informatie. Maar ondanks dat dit slachtoffer een schriftelijke verklaring had afgegeven dat alle privé gevoelige informatie met mij gedeeld mag worden, werd dit kulargument van privacy tekens weer gehanteerd. In anderhalf jaar is er door Woonbedrijf en onze gemeentelijke ambtenaren niet één keer met deze mevrouw gesproken. Alleen maar over haar. Ook het slachtoffer weet niet wat zij verkeerd zou hebben gedaan. Behalve meerdere aangiftes opnemen hielt de politie zich op afstand. Maar dat zijn wij van de politieorganisatie in deze stad wel aan gewend.
Hoewel ik – door meerdere schriftelijke en mondelinge getuigenverklaringen, aangiftes en een doktersverklaring inmiddels een aardig beeld had gekregen van het gebeurde en de daarna ontstane situatie heb ik mij niet bezig gehouden met de schuldvraag. Dat is niet een taak voor een gemeenteraadslid. Het eerste extern gesprek was dan ook met de manager van het Woonbedrijf.
Deze onvoorstelbare soap begon voor de Lijst Pim Fortuyn toen ik op 5 oktober 2010 een zeer indringend verzoek kreeg om aandacht te schenken aan een moeder met twee kleine kinderen die wanhopig waren omdat zij gepest en getreiterd werden door onder meer haar Marokkaanse buren. Omdat deze moeder – aldus het bericht, zowel bij het Woonbedrijf als bij onze gemeente geen gehoor vond, heb ik deze mail nog dezelfde dag afgegeven aan onze burgemeester, Rob van Gijzel.
Uiteraard heb ik zelf ook een afspraak gemaakt met deze jonge moeder, nee wat zeg ik, meerdere afspraken volgden omdat zich bij mij méér en meer getuigen melden die het verhaal van deze mevrouw konden en wilden bevestigen. Ook haar advocaat- die vanaf juli 2009 tegen muren aanliep en door Woonbedrijf op afstand werd gehouden bevestigde voor 100% deze verhalen.
Tot 23 december – dus na ruim 2 ½ maand, toen deze zaak na vele brieven en nietszeggende antwoorden volledig op slot zat, heb ik aan het college schriftelijk raadsvragen gesteld. Raadsvragen die breed onder ambtenaren en de media worden verspreid. In deze raadsvragen - met bijlage, staat geen enkele zin of woord dat kan leiden naar de wijk, straat of naar de hoofdrolspelers in deze thriller.
De lange brief die de echtgenoot van de Marokkaans buurvrouw enkele dagen daarna schreef en breed is verspreid, bevat naar mijn bevindingen ca. 75% onwaarheden, 15% is ten dele waar en 10% is juiste informatie. In deze brief geven de Marokkaanse buren zelf hun identiteit prijs.
Het moet bekend zijn dat wij van de fractie Lijst Pim Fortuyn- in navolging van wijlen Pim Fortuyn ‘Het Woord als Wapen’ gebruiken. Met bedreigingen of id. die gedaan zouden zijn, tegen de Marokkaanse buren heeft onze fractie geen weet van.
Laten wij het vervolg van de ‘Aangifte wegens smaad’ maar rustig afwachten. Ik ben zeer benieuwd naar het ‘bewijsmateriaal’ waarmee deze Marokkaan mee aankomt. Tenzij Nederlanders van Marokkanen afkomst in dit land geen hard bewijsmateriaal nodig hebben. Tja! Dat zien we dan wel weer.
Rudy Reker